De biologische klok bij slapen

Er is een plaats in onze hersenen van waaruit dat ritme bepaald wordt, namelijk de suprachiasmatische kern in de hersenstam. Wanneer die bij ratten verwijderd wordt, verdwijnt hun vaste slaapritme volledig. Het ritme dat ons door de suprachiasmatische kern wordt opgelegd, is het circadiaan ritme (afgeleid van circal dat ongeveer betekent en dial dat afkomstig is van het woord dag). Een zeer juiste naam, want wanneer wij in een volledig donkere omgeving en zonder horloge worden achtergelaten, zodat we alleen nog maar kunnen slapen wanneer we voelen dat het onze tijd is, blijken we niet om de 24 uur te gaan slapen, maar om de 25 uur. Ons natuurlijke ritme legt ons dus slaap om de 25 uur op en om praktische en sociale redenen moeten we ons steeds aan het 24-uursritme aanpassen. Gelukkig is dat niet erg moeilijk. Uit onderzoeken met langzaam en sneller lopende horloges van proefpersonen in een donkere ruimte bleek dat de mens nog wel meer dan een uur kan corrigeren. Ook zonder horloge corrigeren we voortreffelijk omdat we meer dan voldoende 'tijdaangevers' in de omringende wereld hebben. De licht-donkerafwisseling is natuurlijk de sterkste, maar we beschikken ook over een redelijk goed inzicht in de kwaliteit van het licht. We weten welk licht bij welk tijdstip hoort.