Autogene training

Autogene training is een stapsgewijze training om de lichaamsfuncties onder controle te brengen en op die manier te ontspannen bij slapeloosheid of slecht slapen. Ze werd ontwikkeld door de Duitse zenuwarts johannes H. Schultz. Achtereenvolgens ontspan je je, je sluit de ogen, het lichaam komt tot rust, de ledematen worden zwaar en je merkt dat het hele lichaam warm en zwaar wordt. Als j e vervolgens niet inslaapt, rust j e in die toestand in elk geval wel uit. Iedereen die last van slapeloosheid of slecht slapen heeft, kent het en probeert het weleens toe te passen. Je gaat op de rug liggen en zorgt ervoor dat alles zo gemakkelijk mogelijk aanvoelt. Benen met over elkaar. Armen naast het lichaam. Wanneer je het gevoel hebt lekker te liggen, worden de ogen gesloten. Daar bij kun je ontspannen naar de binnenkant van de oogleden 'kijken' en zien dat het aangenaam donker is. Nu prent je je de zin 'Ik ben volkomen rustig' in. Die mag met rode letters op de binnenzijde van de oogleden worden geprojecteerd, maar mag ook weerklinken in de hersenen, afhankelijk van de persoonlijke voorkeuren. Daarna voel je je zwaar, dat wil zeggen dat je voelt hoe het lichaam op de ondergrond drukt. Vervolgens 'trek je je uit het lichaam terug'. Eerst concentreer je je op de voeten en na enige tijd verleg je de aandacht op de onderbenen, waarna de hoger gelegen lichaamsdelen volgen. Ten slotte concentreer je je op de borstkas en verleg je daarna de aandacht naar de ademhaling. Door training kun je volgens de propagandisten van deze methode naar believen de bloeddoorstroming van bepaalde lichaamsdelen bevorderen, zelfs die van de interne organen, zoals hart en zenuwstelsel.

Autogene training onder begeleiding van arts

Schultz stelt met nadruk dat je autogene training vooral moet doen onder begeleiding van een arts en dat het gevaarlijk is om op eigen houtje te experimenteren, maar misschien is dat een beetje overdreven bij ontspannen voor bijvoorbeeld slapeloosheid of slecht slapen. Er bestaan cassettebandjes met een ingesproken programma om zich achtereenvolgens op de juiste lichaamsdelen te concentreren.

 

Ook deze twee methoden kunnen in een gewone huisartsenpraktijk geadviseerd worden. Ze zijn niet specifiek voor natuurgenezers. Het grootste verschil tussen reguliere artsen en alternatieve genezers op het terrein van de behandeling van slaapproblemen lijkt dan ook niet zozeer te zijn gelegen in de filosofie of de effectiviteit van de behandeling, maar in de voorkeuren van de genezers, waarbij de reguliere artsen een voorkeur ontwikkelen voor slaapmiddelen omdat ze via artikelen, symposia en advertenties nu eenmaal zoveel contact hebben met bedrijven die slaapmiddelen produceren. De alternatieve genezers hebben voorkeur voor die methoden die de reguliere arts niet te bieden heeft. Zo lopen beiden gevaar stereotypen van zichzelf te worden.