Een derde van alle mensen krijgt te maken met een slaap- of waakstoornis. Soms moet er gespecialiseerde hulp aan te pas komen, zoals mogelijk bij een slaapcentrum.
Slapen lijkt de normaalste zaak van de wereld, maar dat is zeker niet voor iedereen het geval. Allerlei klachten en aandoeningen kunnen ten grondslag liggen aan chronische slapeloosheid. Te denken valt aan ademhalingsstoornissen, slaapwandelen, een verstoorde biologische klok en overmatig snurken. Ook bewegingsstoornissen zoals het rusteloze benen-syndroom en de ziekte van Parkinson kunnen normaal slaapgedrag onmogelijk maken. Meestal veroorzaken echter stress en trauma’s een slaapstoornis, die in deze gevallen om een psychologische behandeling vraagt.
Langdurige slaapproblemen kunnen de kwaliteit van leven sterk doen verminderen. Een gebrek aan slaap leidt onder andere tot een slechter humeur, een afname van het concentratievermogen en een verminderde fysieke conditie. Dit alles heeft effect op het dagelijks functioneren, zowel binnen de privésfeer als op het werk. Een belangrijk deel van de slechte slapers gaat daarom actief op zoek naar hulp; velen hebben gelukkig baat bij een behandeling door de huisarts of psycholoog. Desondanks blijft er een grote groep over die meer hulp nodig heeft in de vorm van een slaapcentrum.
Een slaapcentrum heeft diverse behandelmethoden
Een Slaapcentrum beschikt over een breed scala aan behandelmethoden om deze mensen te helpen met welke vorm van slaap- en waakstoornissen dan ook. Men komt er doorgaans via de huisarts of het ziekenhuis terecht. In dit slaapcentrum besteedt men veel aandacht aan het verhaal van de patiënt en er is uitgebreid aanvullend onderzoek mogelijk, waarvoor mensen meestal één nacht beplakt met hoofdelektroden in het slaaplab moeten doorbrengen. In een controleruimte worden dan nauwkeurig de verschillende slaapstadia en de hersenactiviteit gevolgd.
Wanneer de diagnose in het slaapcentrum is gesteld, kiest de slaapdeskundige een passende behandeling die bijna altijd door het slaapcentrum wordt verzorgd. Het hulpaanbod is groot en behelst onder meer medicamenteuze therapieën en steun bij de ademhaling, maar ook pedagogische of psychologische behandelingen. Daarnaast kan men leefstijladviezen krijgen die bij iedereen zouden kunnen helpen. Deskundigen vertellen vaak dat een slaapkamer is om in te slapen, dus dat deze zo veel mogelijk ‘prikkelvrij’ moet zijn. Radio luisteren, televisie kijken of een boek lezen in bed is niet verboden, maar een slapeloze moet zich goed bedenken of dit voor hem wel zo verstandig is. Een medicijn of psycholoog kan natuurlijk veel betekenen, maar iedereen draagt kortom ook zelf een stukje verantwoordelijkheid met zich mee.
